…HELOHY… (MAZ RAMANA)

…HELOHY…
Ao anatin’ny lavaka farany lalina sy mangitsokitsoky ny famoizam-po, mangatsiaka ary manindrona hatrany amin’ny fototry ny fahabangana, no ipoiran’ireto teny ireto.
Raha mbola zanak’olombelona nahita sy nampanandramana ny heroka maintin’ny ngidim-piainana eto Antananarivo, dia mahatsapa ny fanetok’izao fo manoratra izao.
Antananarivo…
Tanànan’ny havoana arivo, sy fahoriana arivo.
Eto, ny vato tsirairay dia, mibitsibitsika fahatsiarovana tsy nosafidiana. Ny rivotra dia…mitsoka mitondra ny aloky ny nofy tsy tanteraka. Tantaram-piainana mangina mivalona isan’andro, isan’alina, ao anatin’ny fon’ny velona.
Alahady 26 Janoary 2025. Tamin’ny enina ora sy sasany hariva…
Anio Alahady 26 Janoary, taona 2025, tamin’ny enina ora sy sasany hariva…
Tao anatin’iny fiara fitaterana mamakivaky ny fefiloha lehibe hihazo an’iny Ambohibao Antehiroka iny. Rehefa avy nihenahena nitoditodika teo amoron’arabe teo izahay efa-mianaka, izaho sy ny vadiko, ary ny zanako kely roa vavy, nandinika izay mety hiafaranay ny anio alina, dia nandeha tongotra moramora ary niakatra tsy sazoka tam’iny fiara iny satria nanerikerika nanambambana hijoy ny orana teny amin’ny rahona. Izy mianaka nahazo toerana tany amin’ny farany aoriana, nifampiampofo. Izaho tany amin’ny seza fahatelo. Niondrika kely aho namafa ny ranon’orana somary namonto ny handrin-janako fito volana tety an-trotroako, dia nitraka nijery ny lanitra avy eo.

Mbola tsy maina akory ny masoko vonto nivoramena, nefa dia mbola nipatrapatraka nanaraka ny fitaikan’ny orana teny amin’ny tany ihany ny ranomasoko nandady nanaitra ilay zazakely natory tety amiko. Nivoady anakampo aho teo hoe : “Ho tadidiko mandrakizay ity andro androany ity. Tsy ho adinoko intsony.” Somary menatra ihany aho sao hisy hahatsikaritra ny fendrofendroko toy ny zazakely very namana, nefa tena tsy tanako, tena tsy zazako na dia tsy in-dray mandeha teo amin’ny fiainako aza no nahenoako ilay teny kely maranitra nampijoy ny masoko teo androany..
— “Mivoaha amin’ny tranoko! Ary aza miverina manitsaka ity tokonako ity intsony mandrakizay. Tsy mahay miaina ianao, ary tsy mety atoro!”
Nisendaotra ny vadiko nandre izany. Nentiny izahay telo mianaka.
— “Ahorony ny entana… ndao handeha,” hoy izy, sady nifokofoko nitomany.
— “Ho aiza anefa?” hoy aho nibitsibitsika, sady nanampy azy nangorona haingana ny entanay.
Nosakelehany ny zazakely.

— “Ndao rangahy… Andriamanitra mahalala ny tohiny. Tsy renao ve ny teny nataon’izy ireo? Tsy afaka mijanona eto intsony isika.”
Mety ho azo nalamina ihany angamba… raha tsy nisy ilay teny fanampin’ilay zaobaviko teo.
— Tsisy saina ! Vavy lehibe sy Lehilahy lehibe ireo mbola mahavita milafika aty antranon’olona ihany! Ny zanakareo efa velomina, ny tenanareo koa mbola ho velomina ihany koa? Ndeha mandeha! “
Nifamaly mafy izy roa, na dia vao teo aza no niara-nisotrosotro, nandihy sy nihomehy.
Avy rava fanana tany amin’ny faritra zahay mivady, ka tsy maintsy namonjy niverina nody aty andrenivohitra indray rehefa resy…tato antranon’ny reniny, no tsy maintsy nifaharanay satria eto no mba tena ivontany, ka mora ahitana asa fivelomana faran’izay haingana ! Nifanaraka izahay mivady hoe izy vehivavy no hitady asa voalohany satria mety mba betsaka kokoa nohon’ny ahy ny karamany isam-bolana raha samy hitady, ka dia raikitra fa izaho no hitaiza ny zazakely mandra-piharinay. Izany indrindra anefa no hitan’ireo rahavavim-badiko, ka nahatonga resadresaka toy ny hoe “ Jombilo, lehilahy Mohaka, tsy mahalala menatra, sns ) fa tsy voatery ho fantany izay nifanarahanay roa! Nitsara ny olona, fa tsy nanam-potoana niasana saina tamin’izany ny vadiko, izay no toetrany, vahaolana no tadiavina isaky ny misy olana, fa tsy ny olona nijery!
Iray volana tafaverina teto Antananarivo sy nijanonana niara-nipetraka tamin’ny rahavavim-badiko (ankizy daholo no tao, izahay no lehibe indrindra). Iray volana ihany dia nahita asa ny vadiko. Mba te hamalifaly azy aho, ka nitaritarika ny ankizy hiara hanalanala kely, alohan’ny andro voalohany hidirany hiasa.
Nisy iray tamin’ireo ankizy, nitatitra tany amin’ny rafozambaviko. Dia niantso izy, tezitra:
— “Hanaovanareo fiainana jiolahimboto hono ao antranoko ao?”
Dia izay no niafara tamin’ny raoka alika.
Tsy nety nangina i Aina. Niezaka nanazava izy, namaly, indrindra rehefa nanomboka nandratra lalina ny teny navoakan’izy ireo.
Dia lasa izahay.
Tsy mbola fantatray akory hoe ho aiza.
Izy mbola manana havana.
Izaho kosa… efa zatra voahilika, na talohan’ny fanambadiana aza.
Fa izy—tsy mbola zatra izany.
Hitako mazava ny ratra tao am-pony.
Ary vao mainka nalahelo aho…
Satria tsapako hoe mety ny fiarahany tamiko no nahatonga azy ho atositosiky ny havany tahaka izao.

Anjaramalala RAMANAMANJATO

Mbola hitohy.