Ilay voronkely be rehareha (Hasinala)

Rehefa niverina tany anaty ala izy ireo, dia tsy nitovy tamin'ny taloha intsony i Hanitriniala.
Tsy nidera tena intsony izy isaky ny nahavita zavatra. Raha nahita biby sahirana izy, dia nanatona nanampy. Rehefa nisy vorona kely tsy nahay nanidina, dia nampianariny tamim-paharetana. Raha nisy biby nanao fahadisoana, dia tsy nihomehy azy izy, fa nanampy azy hahita ny lalana tokony haleha.
Indray andro, nisy voronkely kely nianjera avy eny amin’ny akaniny. Natahotra mafy ilay zana-borona, satria mbola tsy nahay nanidina.
Nisy biby sasany nihomehy.
— Ahoana no hahatonga azy ho vorona mahay raha tsy mahay manidina akory? hoy ny iray.
Saingy nanatona azy i Hanitriniala.
— Aza matahotra, ry ilaikely. Izaho koa efa nanao fahadisoana maro. Tsy ny fahalavoana no mahamenatra, fa ny fandavana hianatra rehefa lavo.
Nampianariny tsikelikely ilay zana-borona. Nampisehoany ny fomba hanokafana elatra, ny fomba tsy hianjerana, ary ny fomba hitsambikinana eny anelanelan'ny rantsakazo eny.
Nianjera imbetsaka ilay zana-borona, nefa niezaka foana.
Ary indray maraina, rehefa niposaka ny masoandro, dia nanidina voalohany izy.
Faly dia faly ilay zana-borona. Nitehaka ny elany izy ary nihodidina nanidina tsy lavitra an'i Hanitriniala.
Nitsiky i Hanitriniala, nefa tsy nilaza hoe izy no nampianatra azy.
— Ny fikirizanao no nahatonga anao hahavita izao, ry namako, hoy izy. Izaho dia nanampy fotsiny.
Nandre izany teo ambanin’ilay hazo aviavy lehibe i Sokina sy Sahona ary Vitsika dia nifampijery sy niara-nitsiky.
Fantatr’izy ireo fa tena niova ilay voronkely nirehareha taloha.
Ary nanomboka teo, dia lasa fiteny mahazatra tao amin’ilay ala ny hoe:
“Ny elatra no mampanidina ambony, fa ny fo tsara no mahalasa lavitra.”