Ilay voronkely be rehareha (Hasinala)

Rehefa niposaka ny masoandro ny ampitso, dia nihena ny orana. Niala teo ambanin’ny vatolampy izy roa.
Nijery ny manodidina i Hanitriniala. Nisy hantsana lalina teo ankavanana, ala mikitroka teo ankavia, ary tendrombohitra avo teo anoloana.
— Tsy haiko izay lalana haleha, hoy izy.
Nijery tsara ny tany i Vitsika.
— Andeha isika hanaraka ireo dian-drano kely ireo. Raha midina ny rano, dia mety hitarika antsika any amin’ny lohasaha.
— Fa ho ela be izany! hoy i Voronkely. Afaka manidina aho ka hitady ny lalana avy eny ambony.
— Mbola mando ny elatrao, ary mahery ny rivotra any ambony any. Ka aleo mandeha amim-pitandremana toy izay maika ka ho latsaka any anaty hantsana.
Nisalasala ilay voronkely, saingy nanaiky ihany.
Nandeha nandritra ny ora maro izy ireo. Nisy fotoana, dia tsy maintsy niakatra teo ambonin’ny vato i Vitsika, ary nisy fotoana koa nampian'i Hanitriniala izy hiampita ny ravina lehibe nitsingevana ambonin’ny rano.
Rehefa tonga teo amin’ny toerana iray izy ireo, dia nahita an’i Sokina sy Sahona.
— Hanitriniala! hoy i Sahona. Efa nitady anao izahay!
Gaga ilay voronkely.
— Nahoana ianareo no nitady ahy? Fa angaha tsy fifaninanana izy ity?
Namaly i Sokina:
— Eny, fifaninanana izy ity. Saingy tsy midika izany fa tokony havela ho very ny namana iray. Raha ny fandresena no mahatonga antsika hanadino ny hafa, dia inona moa no tena lanjan’izany fandresena izany?
Niondrika i Hanitriniala. Tsy nahita havaly izy.
Niara-nandeha izy efatra. Nifanampy tamin’ny fiakarana, nifampitandrina tamin’ny lalana sarotra, ary nifampizara izay sakafo kely nananany.
Rehefa reraka i Sahona, dia niandry azy izy rehetra. Rehefa tafintohina i Sokina, dia nanampy azy hitsangana i Hanitriniala. Ary rehefa nisy vato nanakana ny lalana, dia niara-nanosika azy izy rehetra.
Nihalalina tao am-pon’ilay voronkely ny fahatsapana hoe tsy voatery ho voalohany vao afaka ny hanan-danja.